Voor het Emerce campagnepanel word ik af en toe gevraagd om een nieuwe campagne te beoordelen. Dit keer was de Monopoly City Streets campagne van Tribal DDB Londen aan de beurt. Op Emerce moet ik het in 100 woorden doen, maar Sytse is gelukkig niet zo streng en dus hieronder de “full version”.

Tribal DDB Londen heeft voor Hasbro een campagne ontwikkeld op Google Earth: Monopoly City Streets. Als speler kun je alle straten ter wereld kopen en bebouwen. Het is Monopoly in de echte wereld. Compleet met huisjes, huur, hypotheken en kanskaarten. Wat een geweldig idee. Iedereen van 30+ die in de reclamebranche zit, wil dit gemaakt hebben. Het kan ook niet anders dan dat er veel mensen zijn die dit al (sort of) bedacht hebben. Maar het is net als met goeie kunst, er kan er maar 1 het echt uitgevoerd hebben…. Complimenten dus voor Tribal.

Het spel zelf is helaas niet geweldig. De interface is niet echt lekker ontworpen en ook functioneel ontbreken er een aantal key features. De belangrijkste is dat je niet echt iets met je (virtuele) vrienden en kennissen kunt. Wat dat betreft is Maffiawars op Facebook vele malen beter. Ik denk dan ook niet dat Monopoly City Streets zoals het nu is, nog heel lang grootschalig gespeeld zal worden.

Maar who cares! De doelstelling was om meer bekendheid te krijgen onder een jongere doelgroep. En dat is gelukt. De publiciteit is gigantisch, het is sympathiek en Monopoly staat dus (weer) op de kaart. Eén vraag heb ik wel nog; wat waren de ontwikkelkosten van dit spel? Zou Monopoly net zoveel publiciteit en goodwill hebben kunnen bereiken als ze dat geld in een “traditionele” campagne gestopt hadden?

Charlotte Walscheid van Dijk. 29 karakters met spatie, 25 karakters zonder spatie. Mijn naam. Mijn ‘full name’ zoals ze dat noemen wanneer ik mijn hele naam moet invullen. Wanneer ik na lang wikken en wegen toch een account op Twitter wil openen, bijvoorbeeld. Maar bij Twitter mag dat alleen wanneer je ‘full name’ uit maximaal 20 karakters bestaat. Dat noemt zich dan een vorm van social media. Geweigerd vanwege teveel karakters in naam.

Ik ben geen fan van social media, maar omdat een Twitter acount best handig zou kunnen zijn, wilde ik er toch eentje openen. Een simpel formulier. Niet teveel invulvelden, alleen voor mijn ‘full name’, username, wachtwoord en e-mailadres. Nog even wat letters overtypen en ‘create my account’. Nou, vergeet het maar!

“name is too long (maximum is 20 characters)”

Zomaar. Naam niet goed! Ik sta versteld. Ik weet niet wat ik moet doen, dus klik maar weg. Ik kan het eigenlijk niet geloven. Ze vragen om mijn volledige naam, maar deze mag niet langer zijn dan 20 karakters. Dat hadden ze er niet bij verteld. En dan nog, vraag dan niet om mijn volledige naam in 1 veld in te vullen. Splits het dan op. Ik zou me kunnen inschrijven met een kortere versie van mijn naam, maar zo heet ik niet.

Het is toch raar dat ik me niet met mijn volledige naam kan inschrijven? Zeker raar als je je bedenkt dat Twitter een vorm van social media is. Dit is niet sociaal. Een deurbeleid op basis van het aantal karakters van je volledige naam, die je verplicht in 1 veld moet invullen. Het is nog veel vreemder als je je bedenkt dat Twitter gaat om mensen, om individuen met nieuws, informatie, een mening, een zegje en een ‘full name’. Twitter discrimineert lange namen. Tweet that!