‘gastpost’ Archief
Monopoly City Streets, net echt!
Mijn collega Krijn zal ook af en toe een gastblog posten. Hieronder de eerste. Be gentle…
Voor het Emerce campagnepanel word ik af en toe gevraagd om een nieuwe campagne te beoordelen. Dit keer was de Monopoly City Streets campagne van Tribal DDB Londen aan de beurt. Op Emerce moet ik het in 100 woorden doen, maar Sytse is gelukkig niet zo streng en dus hieronder de “full version”.
Tribal DDB Londen heeft voor Hasbro een campagne ontwikkeld op Google Earth: Monopoly City Streets. Als speler kun je alle straten ter wereld kopen en bebouwen. Het is Monopoly in de echte wereld. Compleet met huisjes, huur, hypotheken en kanskaarten. Wat een geweldig idee. Iedereen van 30+ die in de reclamebranche zit, wil dit gemaakt hebben. Het kan ook niet anders dan dat er veel mensen zijn die dit al (sort of) bedacht hebben. Maar het is net als met goeie kunst, er kan er maar 1 het echt uitgevoerd hebben…. Complimenten dus voor Tribal.
Het spel zelf is helaas niet geweldig. De interface is niet echt lekker ontworpen en ook functioneel ontbreken er een aantal key features. De belangrijkste is dat je niet echt iets met je (virtuele) vrienden en kennissen kunt. Wat dat betreft is Maffiawars op Facebook vele malen beter. Ik denk dan ook niet dat Monopoly City Streets zoals het nu is, nog heel lang grootschalig gespeeld zal worden.
Maar who cares! De doelstelling was om meer bekendheid te krijgen onder een jongere doelgroep. En dat is gelukt. De publiciteit is gigantisch, het is sympathiek en Monopoly staat dus (weer) op de kaart. Eén vraag heb ik wel nog; wat waren de ontwikkelkosten van dit spel? Zou Monopoly net zoveel publiciteit en goodwill hebben kunnen bereiken als ze dat geld in een “traditionele” campagne gestopt hadden?
Naam niet goed
Dit is een gastpost van Charlotte, copywriter, social media scepticus en collega bij the people’s valley.

Charlotte Walscheid van Dijk. 29 karakters met spatie, 25 karakters zonder spatie. Mijn naam. Mijn ‘full name’ zoals ze dat noemen wanneer ik mijn hele naam moet invullen. Wanneer ik na lang wikken en wegen toch een account op Twitter wil openen, bijvoorbeeld. Maar bij Twitter mag dat alleen wanneer je ‘full name’ uit maximaal 20 karakters bestaat. Dat noemt zich dan een vorm van social media. Geweigerd vanwege teveel karakters in naam.
Ik ben geen fan van social media, maar omdat een Twitter acount best handig zou kunnen zijn, wilde ik er toch eentje openen. Een simpel formulier. Niet teveel invulvelden, alleen voor mijn ‘full name’, username, wachtwoord en e-mailadres. Nog even wat letters overtypen en ‘create my account’. Nou, vergeet het maar!